| تبليغات | X |
 |
 |
|
| تومرا دوباره بخوان:ترانه های ماندنی |
|
کوچه راگل نکنيم
شايد اين کوچه ،رود دل آزرده ی يک پنجره را باز کند کوچه را گل نکنيم دست يک شاعر سبز قلمش در پس هر قطره ی اشک می نویسد شعری ومن وتو اینجا سهم این پنجره ایم کوچه را گل نکنیم هرگز از خاطر ما رد شده است ؟ که اگر بر در این کوچه نهند نامه ی تسلیتی از من و ما واکنش ها چه بود ؟ : آه ،افسوس چه اهورا قلمی وچه احساس همایونی داشت چه مسیحا نفسی بود و چه انسان پر از بارانی ... حال هی طبل ((گرامی یادش)) بر سر دوش من وتو جاری ... کوچه را گل نکنیم نگذاریم دل کوچه ی ما به هوای ((دل ما )) لک بزند من اگر رفتم و فریادزدم یک ،قلم ،تازه ز ره خواهد شد وکسی از من و تو کی پرسد؟ که دگر باره قلم یاد شود؟... کوچه را گل نکنیم شاید این کوچه ی سبز خاطر خسته ی یک رهگذر است که به یک پنجره آرام شود کوچه را گل نکنیم دست یک مرد غریب دل آزرده رها کرده به شوق شاید اورا به امیدی اینجاست کوچه را گل نکنیم نگذاریم دل کوچه ما لک بزند به هوای قدم سبز قلم های شما کوچه را گل نکنیم شاهد روشن این کوچه خودش می داند سهم ما بیشتر از این قلم است ... ******* سروده شده توسط فرشته مه نگار : یکشنبه ۸/۲/۸۷ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 12:55 توسط فرشته مه نگار |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
باور کنیم قدر مطلق همه ی برگها سبز است...
...=انتگرال برگ =درخت |
| پیوندهای روزانه |
|
این قفس ازآسمان آبی تراست آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 مرداد 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 دی 1387 آذر 1387 مهر 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 |
|
RSS
|